[ جلد اول ] پيش‌گفتار بسم‌اللَّه الرحمن الرحيم الحمدللَّه رب العالمين ، و العاقبة للمتقين ، و الجنة للموحّدين ، و النار للملحدين ، و الصلاة و السلام على اشرف الانبياء و المرسلين ، و آله الاطيبين الانجبين ، لا سيّما بقية اللَّه فى الارضين ، و لعنة اللَّه على اعدائهم و منكرى فضائلهم اجمعين ، من الاوّلين و الآخرين الى قيام يوم الدين و بعث الناس اجمعين . آمين ربّ العالمين . در دوران طولانى غيبت كبراى ولىاللَّه الاعظم حضرت حجة بن الحسن العسكرى عجّل‌اللَّه تعالى فرجه الشريف و جعلنا من انصاره و اعوانه و المستشهدين بين يديه ، فقاهت و مرجعيت شيعه است كه با تمام وجود از مرزهاى اسلام ناب پاسدارى و دفاع نموده ، و شبيخون بىوقفه و مداوم دشمنان اسلام را خنثى كرده و درهم شكسته است ، و از هر روزنه‌اى كه شيطان لعين و عفاريت او وارد شده‌اند ، چونان سدّى مستحكم جلو نفوذ آن‌ها را گرفته و مانع نفوذ آنان به مرزهاى فكرى ، فرهنگى و عقيدتى مكتب ناب اهل‌بيت عليهم السلام گرديده و از ايتام آل‌محمّد صلى الله عليه و آله همانند سرپرستى مهربان و دل‌سوز به خوبى كفالت نموده است . مراجعهء توده‌هاى مردم به فقيهان وارسته و حافظ دين و ديانت چه زيبا و حكيمانه و با دورانديشىِ ويژه‌اى در متن كتاب و سنت نهادينه گشته است ، گويا حضرات معصومين عليهم السلام اعصار و قرون پرآشوب و غوغاى دوره‌هاى آينده تا عصر ظهور خورشيد وجود خاتم اوصياء و عصارهء انبياء حضرت قائم آل محمد و منجى بندگان از جهالت و ضلالت را ، مىديدند كه دست شيعيان خويش را گرفته و در دستان باكفايت فقيهان فهيم و آگاه و مدير و مدبّر و شجاع و مجاهد گذاشته و آنان را به اينان سپرده‌اند والحق كه چه پرشكوه و با عظمت ، فقهاء عظام شيعه از عهدهء انجام اين مهم برآمده و با تمام توان از كيان شيعه دفاع مىنمايند . سلاح عظيم و بىبديل و پايان‌ناپذير فقهاء بزرگوار در طول تاريخ دوران غيبت ، شمشير برّان اجتهاد و استنباط دستورات و برنامه‌هاى حيات‌بخش الهى ، از اقيانوس ژرف و نامتناهى كتاب و سنّت و اجماع و عقل ( چهار منبع عظيم تفقّه ) است كه به‌عنوان حجت‌هاى ظاهرى و باطنى معرفى شده‌اند و سنگين‌ترين مسئوليت بر عهدهء فقيهان نهاده شده كه گاه براى استنباط يك فرع فقهى ساعت‌ها بلكه روزها سرگرم تفحص و تحقيق مىباشند . شكّراللَّه سعيهم و تقبّل اللَّه منهم و أدخلهم اللَّه فى بحبوحات جنانه . استفاده از اين سلاح و استنباط احكام الهى ، وابسته به علوم و معارفى چند است كه از آن‌ها به علوم پايهء اجتهاد تعبير مىشود و بدون آگاهىهاى لازم و ضرورى از اين علوم چرخ اجتهاد به حركت درنمىآيد و موتور محرّكهء آن روشن نمىشود . دانستن اين دانش‌ها يا شرط اصل اجتهاد است و بدون آن استنباط ممكن نيست ، و يا شرط كمال اجتهاد است كه اگرچه بدون آن نيز اجتهاد ممكن است ولى كامل و جامع نيست .